Chudy jak ślyź

Jedyn chop chodził ku niymu dwa razy we tydniu. Dycki lyki nowe dostoł, ale jakoś niy było mu lepi! Jeś niy poradził, a bezto był coroz chudszy: gymbulka mioł teroz na jedne umyci, ôczka wyblyszczōne, rychtik jako tyn ślyź wymoczōny! Doktorōwej dziywce, Zuzce ôgrōmnie żol było tego boroka, bo jeszcze rok nazod był to gryfny a wyżarty panoczek! Wtynczos ku doktorōwi prziszoł jedyn modszy kamrat po fachu i jak ujrzoł takigo umynczōnego czowieka, co szeł załōmany ku dźwiyrzōm do siyni, zaroz ze ciekawości spytoł sie starego doktora, co tymu biydokowi je?
– To ni ma biydok, yno bogocz, kamracie! Mo gospodarka, dwa młyny a kupa pola! – ôdpedzioł stary doktōr.
– Ale co mu je? – dopytowoł sie dali mody.
– Społknōł kejś wosy ze gowy, do żełōndka sie dostały, a teroz wylyź niy poradzōm!
– A je na to jaki lyk, kamracie? Modymu doktorowi, to niy dało pokōj.
– Ano je, to ślyź wymoczony ze kościami zjedzony! Wosy sie na kości ôwinōm, a żełōndek ôpuszczōm!
– To czamu mu tego niy powiysz doktōrze? – mody niy poradził tego spokopić.
– Bo ôn mo jeszcze kupa talarkōw, co mogōm prziś do moji kapsy! – ôśmioł sie stary doktōr.
To wszystek słyszała doktōrowo dziywka, bo pod dźwiyrzami podsuchowała. Zaroz wciepła plyjt na pleca a szła szukać tego chorego boroka. Niy minyło ani pōł roku, a chop, chocioż sie u tego wywołanego doktōra niy pokazowoł, sōm wyzdrowioł, zaś był śniego nazod gryfny a wyżarty panoczek pod fōnsym. Jednego dnia wele doktorōwej wille stanyła elegancko bryczka zaprzōngnyto we dwa wypasione siwki, bo tyn uzdrowiōny chop przijechoł po doktorōwo dziywka – swoja wybawicielka! Ôżynił sie śniōm potym i tak to Zuzka ôstała wielgōm gospodyniōm na tyj resztōwce majōntku, co chopu jeszcze ôstała!
Co było dali ze pragliwym doktōrym, toch sie już niy dowiedziała i pedzieć Wōm, roztōmili, ni moga, ale isto kara bosko za ludzki krziwdy go potkała, a jakby tak sie niy stało, toby sprawiedliwości na tym świecie niy było, co padocie?

PS. U nos w dōma sie godało harynek, ale ślyź tyż sie słyszało.

6
Baner reklamowy

Komentarze

  • Grymlino Do Ślązaczki 06 listopada 2016 19:31Jako widać nasza godka troszka sie różni, podle tego skond som ci, co godajom. U nos to było tak: Ze stromu slyź (s bez kryski) na doł, a ślyź ( niy ślydź), to tyż nikerzi używali we godce, bo sie im możnej widziało, że tak je lepi. Pozdrowiom serdecznie
  • Grymlino. Do p. Elisabeth 06 listopada 2016 19:24Ze tym śleziym a harynkiym to już były korowody za starej Polski, Jo se myśla, że tego ślezia ze polski godki wziyni yno na ślonski przekryncili, ale ludzie roztomańcie godali jak jo była bajtlym. Pani Elu, prosza o kontakt i pozdrowiom
  • Stanik z Rybnika Po Śląsku Harynek ,- Holendrzy 06 listopada 2016 11:12Po Śląsku Harynek ,- Holendrzy w wymowie Hyrig ,-po Niemiecku Hering, -w Dani w wymowie Haring , - po Polsku Śledź, -po polsku na Śląsku Ślydź
  • Stanik z Rybnika Po Śląsku Harynek ,- Holendrzy 06 listopada 2016 10:27Po Śląsku Harynek ,- Holendrzy w wymowie Hyrig ,-po Niemiecku Hering, -w Dani w wymowie Haring , - po Polsku Śledź, -po polsku na Śląsku Ślydź
  • Elisabeth sledz..... 05 listopada 2016 23:25u nas sie godalo-harynek np.harynek a bratkartofle hmmm smaczne!Ale jak ktos mowil to powiedzial -harEnek-podkreslajac polskosc tego slowa.Zo ni ma ocyganione,to tak rychtyg godali-np.poprosze kilogram leberwusztu/po naszymu -frelko,dejcie mi 2 fonty lyberwusztu. na ja,co miejscowosc to sie inaczej mowilo teraz mlodzi nawet godac nie umiom,a szkoda,bo ta nasza slonsko godka to nasza osobowosc-identität-jo godom,bez toch je slonzoczka. Pani Grymel-opowiadanie bardzo dobre-i z moralem,ciesze sie na nastepna historie - ciekawe tez rzeczy o tych kopcach co Pani opisuje-moze znajda sie acrheolodzy i tam zajrza co w tych kopcach jest?
  • ślazaczka 05 listopada 2016 18:20U nos sie godało ślyź, jak fto wloz na drabina. A do jodła to był ślydź.

Dodaj komentarz